instagram

Vossen Johnny – Ponies

publiciteitsbeeldweb.jpgBelofte maakt schuld {mosimage}

 Lastig zijn wij. Wij van het theater. En van de pers. Ben je zelf nieuw en vers als theatermaker, qua van de toneelschool, moet je opeens ook echt gaan presteren. Het ergens over gaan hebben. Dat is eng. Voor je het weet roept iemand: ‘Als je niets te vertellen hebt, vertel dat dan niet hier.’ Dan sta je daar, op het toneel. Zoals de acteur van Theatergroep Ponies gisteren in de kleine zaal van Theater Kikker. En roepen ze dat je niets te vertellen hebt.

Ik ben eerder wezen kijken en hoopte toen op een wonder dat zich in de toekomst zou gaan voltrekken.


Het wonder dat ‘kunst en zeggingskracht’ heet en dat iedere goede
theatermaker ooit overkomen is. Maar helaas. Vossen Johnny is het
wonder nog niet. En dan begint de tijd wel een beetje te dringen, qua
veelbelovendheid Want belofte maakt schuld.

Vossen Johnny gaat op
dit moment nergens over. Het schijnt ooit begonnen te zijn als een 
tekst over een zonderling die graag betekenisloos wil leven, maar
inmiddels is er zoveel ruis om het personage heen geschapen, terwijl er
tekst en uitleg werd geschrapt, dat er een wolkje nietszeggende
kunstachtigheid is overgebleven. Het is jammer, maar laten de Ponies er
eeen les uit trekken: Er is niets tegen duidelijkheid en uitleg, zelfs
als je daarmee aantoont dat je eigenlijk niet zo bar veel te zeggen
hebt. Maar dat is altijd nog tien keer leuker om mee te maken, dan
wanneer je gaat proberen om je eigen nietszeggendheid te verhullen. Dan
ga je interessant doen, zonder dat je het nog bent. En dat is killing.
Gaan mensen vragen: waarom moet ik naar je komen kijken, als jij jezelf al niet eens
duidelijk kunt maken waarom je daar op het toneel bent gaan staan? 

We wachten dus nog even op de eerste voorstelling van De Ponies die die vraag gaat beantwoorden.

Ik kom weer kijken. Dat beloof ik.

Meer schrijfhulp?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Scroll Up