instagram

Road to nowhere – Young@Heart





Monter op weg naar Nergenshuizen

Door Wijbrand Schaap

Rotterdam

Kun je publiek zó onbedaarlijk laten huilen, dat je in een
zaal met 800 mensen bijna niets anders dan gesnotter hoort? Dinsdag
deden ze het weer, de kwieke Amerikaanse oudjes van Young@Heart, met
de allerlaatste voorstelling van de show waarmee ze, via het R'97
festival, hun zegetocht in Europa inzetten. De hele zaal kon na de
eerste noten van Dylans 'Forever Young' bij elkaar geveegd worden.
Dat voorspelde nog meer doorweekte zakdoeken voor de wereldpremière
van hun nieuwe productie: Road to nowhere, gisteravond in het Oude
Luxor.

En toen gebeurde er iets bijzonders. Road to Nowhere is geen
liedje-klappen-liedje-programma zoals Road to Heaven dat was. Road to
Nowhere is een doorgecomponeerd stuk muziektheater, waarin liedjes
wel een rol spelen, maar waarin het verhaal van de voorstelling veel
belangrijker is. Dat was even slikken voor de mensen die in
Young@Heart al het nieuwste meezing-feestje hadden willen zien.
Regisseur Roy Faudree heeft niet voor niets een aanbod om met de show
een jaar op het Londense West End te staan, afgeslagen. In de strakke
regie van deze voorman van het New Yorkse No Theater, kreeg het
publiek de tijd niet om te klappen, en zelfs niet om lekker weg te
zwijmelen op herkenbare bejaardenversies van grote rockhits.

Het decor is een kopie van de gemeenschapszaal waarin het koor in
Amerika repeteert. Opeens zijn er niet alleen maar bejaarden, maar
lopen er ook Aerobics-types rond en repeteert er een bandje dat
aardige Americana blijkt te spelen. Op zeker moment verdwijnen de
oudjes zelfs helemaal van het toneel, nadat er eerder al bijna
grimmige liedjes hadden geklonken, zoals Paint it Black van de
Stones. In een werkelijk hemeltergend mooie, maar uiterst korte
versie, dat dan weer wel. Meer dan in Road to Heaven vertellen de
niet altijd even bekende liedteksten een verhaal over mensen die
allemaal vol willen en moeten houden, terwijl je aan alle kanten kunt
twijfelen aan het nut van dat alles.

In een hartverscheurende versie van de U2-hit One, waar Bono zelf
nooit aan zou kunnen tippen, wordt de betekenis van Road to Nowhere
bij het publiek op schoot gelegd. 'We zijn allemaal één'
is een te simpele samenvatting van de boodschap die in dit lied,
met op de achtergrond sobere videobeelden van oude handen die elkaar
opzoeken, zijn diepste betekenis kreeg.

En Young at Heart zou Young@Heart niet zijn als ze er niet, in een
grandioze finale, ook nog eens een prachtig optimistische draai aan
zouden geven met het Talking Heads-nummer waaraan de show zijn titel
ontleent: 'We zijn allemaal, jong én oud, onderweg naar
nergens, maar wat is het heerlijk om weer onderweg te zijn.' En daar
kun je dan weer heel erg ontroerd van worden.

[voetnoot]Nog te zien: vanavond in het Oude Luxor, Rotterdam.

Wil je hulp bij het schrijven, of gewoon een keer advies over je project? Binnenkort komen er weer workshops aan.

Schrijf je nu alvast in voor de nieuwsbrief, dan blijf je op de hoogte.

Scroll Up
Waarmee kan ik je helpen?
Holler Box